De trapkast die bijna een deadline kostte

“Het eerste wat je merkt, is dat het stil wordt,” zegt Sanne Verhoef. “De ventilatoren houden op. Pas daarna zie je dat iedereen naar een zwart scherm zit te kijken.” Verhoef runt met drie collega’s een klein marketingbureau op de eerste verdieping van een pand aan de Voorstraat in Voorschoten. Op een donderdag in maart, om kwart over vier, viel daar alles uit. De campagne voor een klant moest om vijf uur live.

Een kast vol knipperende lampjes

Het bureau draait niet op een groot datacenter, maar op wat er in de voormalige trapkast staat. Een kleine serverkast met een NAS waarop alle klantbestanden staan, een switch, de router, een access point voor de vergaderruimte en een oude pc die als back-up dient. “Het groeide gewoon,” zegt Verhoef. “Elk jaar kwam er een kastje bij en niemand dacht na over waar de stekkers in gingen.” Die gingen in een stekkerdoos, die zelf weer in een stopcontact in de gang zat. Op dezelfde groep hingen het koffiezetapparaat, een waterkoker en, zo bleek later, een elektrisch kacheltje dat een collega onder haar bureau had gezet omdat het bij het raam altijd tocht.

Die donderdag brandde het kacheltje al de hele middag. De koffiemachine was net aan het opwarmen toen iemand de waterkoker aanzette. De automaat sprong. De NAS ging uit zonder af te sluiten, midden in het wegschrijven van de laatste bestanden. Het duurde een kwartier voordat iemand de meterkast beneden had gevonden en de goede schakelaar had teruggezet. Daarna deed de NAS er nog twintig minuten over om zijn schijven te controleren. De campagne ging om tien over half zes live, met een excuusmail erachteraan.

Warmte die niemand voelde

Een week later belde Verhoef met Elektricien Voorschoten. Ze dacht dat het om een extra stopcontact ging. De monteur keek eerst niet naar de meterkast maar naar de trapkast, en hield zijn hand boven de serverkast. Daar was het warm, ook met de deur open. Een dichte trapkast zonder ventilatie met apparatuur die dag en nacht aanstaat, wordt langzaam een klein oventje. Elektronica gaat daar niet meteen van stuk, maar wel eerder, en harde schijven hebben het liefst een koele, rustige plek. Hij raadde aan om een rooster onder in de deur en een rooster boven in de wand te laten maken, zodat de warme lucht weg kan. Dat is inmiddels gebeurd.

Een eigen groep en een buffer

Het eigenlijke werk zat in de meterkast. De serverkast kreeg een eigen groep met een eigen aardlekautomaat, zodat een kacheltje of waterkoker in de gang de apparatuur niet meer kan meenemen. Dat laatste is meer dan een detail. Veel netwerkapparaten en voedingen lekken elk een heel klein beetje stroom naar aarde. Hangen ze samen met nog een paar andere groepen achter dezelfde aardlekschakelaar, dan telt dat op. Door de apparatuur apart te zetten, springt de beveiliging minder snel terwijl er eigenlijk niets mis is. In de kast staat nu ook een UPS, een batterij die bij uitval een paar minuten stroom levert en de NAS het seintje geeft om netjes af te sluiten.

De keukenhoek met koffiezetapparaat en waterkoker kreeg meteen ook een aparte groep. Het kacheltje is weg.

Wat er nu anders is

Verhoef, die elke ochtend langs de Vliet naar kantoor fietst, rekent het liever niet tot op de euro uit. “Die middag kostte ons vooral zenuwen en een beetje gezicht,” zegt ze. “Maar ik weet nu wat er in die kast staat en waar het op aangesloten is. Er hangt een overzicht in de meterkast met alle groepen erop, en de nieuwe collega weet ook waar die kast is.” Het nummer van Elektricien Voorschoten staat in haar telefoon, naast dat van de systeembeheerder. “Als er nu een lampje knippert in die trapkast, weet ik tenminste dat het zo hoort.”